logo
"Wezwała nas Maryja do uczczenia Serca swego
i do rozpalenia serc ludzkich miłością Jego"

Nasi Założyciele          
 www.sercanki.pl    www.oaza.sercanki.pl    www.paulinka.wloclawek.pl    www.sercanki-honorat.org.ua
Główna aktualności historia zalozyciele duchowość formacja działalność apostolstwo misje galeria linki kontakt multimedia Bursa-Lublin ksiazka

Błogosławiony O. Honorat Koźmiński

o.Honorat Dzieciństwo i młodość

Bł. Honorat Koźmiński (imię chrzestne Wacław) urodził się 16 października 1829 r. w Białej Podlaskiej, w rodzinie architekta powiatowego Stefana i jego żony Aleksandry z Kahlów. Miał starszego brata i dwie młodsze siostry. Rodzice, którzy odznaczali się głęboką religijnością i duchem patriotycznym, starali się przekazać dzieciom własny system wartości i solidne podstawy rozwoju intelektualnego. Wacław otrzymał wykształcenie elementarne w Białej Podlaskiej. Po przeprowadzeniu się rodziny do Włocławka w 1840 r., został umieszczony w gimnazjum w Płocku. Jako uczeń odznaczał się umysłem badawczym, ścisłym, dużymi zdolnościami i sumiennością.  Mimo pobożności wyniesionej z domu rodzinnego, Wacław w wieku 15 lat stracił wiarę i zaparł się Boga. W 1844 r. zapisał się na Wydział Architektury w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie. Rok później niespodzianie zmarł jego ojciec, co pogłębiło jeszcze kryzys wiary.

Czas nawrócenia

W 1846 r. podejrzany o udział w spisku antyrządowym, został aresztowany i osadzony w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej. Tam, wskutek nieludzkiego traktowania, przebył ciężką chorobę fizyczną i załamanie duchowe. Dnia 15 sierpnia 1846 r., w Uroczystość Wniebowzięcia Matki Bożej, odzyskał wiarę, a z nią pokój wewnętrzny. Po latach wspominał: „...Matka Boża, ubłagana przez moją Matkę, przyczyniła się do Pana Jezusa, iż przyszedł do mnie do celi więziennej i łagodnie do wiary przyprowadził".

Po jedenastu miesiącach pobytu w Cytadeli wyszedł na wolność jako nowy człowiek. Odbył spowiedź generalną z całego życia, a dnia 8 grudnia 1848 roku wstąpił do Zakonu Ojców Kapucynów w Warszawie.  Od pierwszych chwil pobytu w klasztorze umiłował ewangeliczny ideał życia św. Franciszka z Asyżu, który stał się jego drogowskazem na wszystkie lata. W dniu obłóczyn otrzymał habit kapucyński oraz zakonne imię: Honorat. Chociaż pragnął być bratem zakonnym, przełożeni zdecydowali inaczej. Po ukończeniu studiów teologicznych przyjął święcenia kapłańskie 27 listopada 1852 r.

Warszawa - duszpasterz

W latach 1853-1864 o. Honorat pracował w Warszawie. Zasłynął jako znakomity rekolekcjonista, misjonarz ludowy, wybitny kaznodzieja, mądry spowiednik i kierownik duchowy, szczególnie kobiet oraz więźniów politycznych (często skazańców na śmierć). Będąc wielkim czcicielem Matki Bożej, propagował koła Żywego Różańca. Sprawował pieczę nad III Zakonem Franciszkańskim, a z grupy gorliwych niewiast (tercjarek) uformował Zgromadzenie Sióstr Felicjanek, a nieco później ich klauzurową gałąź - Siostry Kapucynki.

Zakroczym - zakonodawca

Okres wytężonej pracy duszpasterskiej o. Honorata został gwałtownie przerwany kasatą klasztoru warszawskiego, która była początkiem szeroko zakrojonej akcji władz carskich, zmierzającej do całkowitej likwidacji zakonów. O. Honorat, wywieziony nocą 28/29 XI 1864 roku wraz z całą wspólnotą do klasztoru w Zakroczymiu, nie załamał się na duchu, stanowczo sprzeciwiając się propozycjom wyjazdu za granicę.

Pozbawiony możliwości działań duszpasterskich, zajął się najpierw gruntownym pogłębieniem własnego życia wewnętrznego, co wyraził w postanowieniu: „Chcę być świętym z jakąkolwiek ofiarą”. Wiele godzin poświęcał na adorację Najświętszego Sakramentu, rozważanie Ewangelii i posługę w konfesjonale, do którego przybywało coraz więcej penitentów.

Poprzez spowiedź o. Honorat miał kontakt z wieloma osobami, pragnących oddać się Bogu na wyłączną służbę, a nawet gotowych wyjechać za granice dla realizacji swych planów. Aby do tego nie dopuścić proponował im nową formę realizacji powołania do życia zakonnego - życie ukryte przed światem, bez oznak zewnętrznych, bez habitu. Dobierając osoby z różnych stanów i zawodów założył 23 zgromadzenia zakonne (13 istnieje do dziś), którym wyznaczył cele, specyficzne pole pracy oraz zapewnił organizację i kierownictwo.

Tak było też w przypadku Zgromadzenia Córek Serca Maryi, które założył w 1885 r., przy współudziale Pauli Maleckiej, dla krzewienia wiary katolickiej i przywiązania do polskości wśród dzieci i młodzieży.

Nowe Miasto n. Pilicą – ostatnie lata życia

Dnia 5 maja 1892 r. klasztor w Zakroczymiu został skasowany przez władze carskie, a zakonnicy odesłani do Nowego Miasta nad Pilicą – ostatniego miejsca pobytu kapucynów na terenie zaboru rosyjskiego. Ten okres życia ojca Honorata naznaczony był wieloma cierpieniami fizycznymi, ale też duchowymi, aż po wzgardę i zapomnienie. Gdy w 1908 r. otrzymał polecenie od Stolicy Apostolskiej, aby przekazać kierowanie zgromadzeniami bezhabitowymi w ręce biskupów, przyjął to z uległością, w duchu posłuszeństwa. Kiedy już nie mógł posługiwać w konfesjonale, z jeszcze większą intensywnością poświęcił się pracy pisarskiej. A gdy i to stało się niemożliwe, oddawał się intensywnej modlitwie i praktykom pokutnym.

Zmarł w opinii świętości 16 grudnia 1916 r. przeżywszy 86 lat, a w kapłaństwie 64.

Ojciec święty Jan Paweł II 16 X 1988 r. w dziesięciolecie swego pontyfikatu ogłosił o. Honorata błogosławionym. W liturgii Kościół w Polsce wspomina postać bł. Honorata 13 października. W tym dniu zgromadzenia przez niego założone obchodzą święto. Obecnie toczy się Jego proces kanonizacyjny.




Matka Paula Malecka

m.PaulaDzieciństwo i młodośćmapa

Paula Malecka urodziła się 9 lipca 1852 r. w majątku Skoczuny, na terenie parafii Nidoki w powiecie wiłkomierskim (na skraju guberni kowieńskiej), w rodzinie Romualda Kaliksta Dominika Maleckiego i  Pauliny z domu Narkiewiczównej, jego drugiej żony.

Od drugiego roku życia, przez kolejne 9 lat, mieszkała w majątku Suginty na terenie parafii w Sugintach w powiecie uciańskim.
           W 1863 r. przeprowadziła się wraz z rodziną do majątku Sidoryszki położonego na terenieLitwa parafii Łyngmiany w powiecie święciańskim, gdzie mieszkała przez kolejne 20 lat, aż do wyjazdu do Zakroczymia.

rodzina Miała czternaścioro rodzeństwa, w tym bliźniaczą siostrę Wirginię. Wychowywała się więc w licznej rodzinie, którą przenikał głęboki duch patriotyzmu i religijności. Otrzymała solidne wykształcenie i dobre przygotowanie do życia.

 

Droga powołania

Paulina od najmłodszych lat pragnęła poświecić swe życie Bogu. Jednak jej młodość przypadła na trudny okres dziejów narodu polskiego - upadku powstania styczniowego, represji ze strony caratu i likwidacji zakonów. Dlatego dopiero w wieku 32 lat mogła zrealizować swoje powołanie, kiedy poznała w Wilnie siostry bezhabitowe ze Zgromadzenia Posłanniczek Serca Jezusowego, założonego przez O. Honorata Koźmińskiego, kapucyna.

Dnia 24 lutego 1884 r. Paulina została potajemnie przyjęta do zgromadzenia i rozpoczęła intensywne duchowe przygotowania do podjęcia życia zakonnego jako aspirantka, a od 8 grudnia 1885 roku jako nowicjuszka. Do pełni szczęścia brakowało jej tylko zgody rodziców. Swoją niezachwianą postawą, żywą wiarą i ufnością w pomoc Bożą, zdołała pokonać stanowczy sprzeciw ojca i w październiku 1886 r. opuściła rodzinny dom.

Nowe wyzwania

Paulina udała się do Zakroczymia, aby odprawić rekolekcje pod kierunkiem o. Honorata Koźmińskiego. Świątobliwy zakonnik od razu rozpoznał w niej odpowiednią osobę do podjęcia roli przełożonej generalnej w zgromadzeniu, do którego już od kilku lat upatrywał nauczycielki, zgłaszające się do jego konfesjonału.

Dnia 8 grudnia 1886 roku, po złożeniu I profesji zakonnej, Paulina Malecka już jako s. Maria Paula otrzymała od o. Ho­no­rata zadanie współtworzenia nowego zgromadzenia, które miało poświęcić się wychowywaniu dzieci i młodzieży w duchu religijnym i patriotycznym - Zgromadzenia Córek Serca Maryi. Z gotowymi ustawami pojechała do Warszawy, gdzie czekały kandydatki gotowe do podjęcia drogi życia konsekrowanego. W skromnych warunkach lokalowych oddała się organizowaniu nowej rodziny zakonnej, zawierzając swoje posługiwanie Matce Najświętszej. Równocześnie przygotowywała się do ślubów wieczystych, które złożyła 1 maja 1889 roku w zakrystii kościoła Sióstr Wizytek w Warszawie.

Działalność apostolska

Od tego momentu rozpoczął się nowy okres w życiu Matki Pauli, wypełniony nieustannymi podróżami w celu zakładania nowych domów zakonnych i organizowania pracy w placówkach wychowawczych dla osieroconych i bezdomnych dziećmi. Otwierała również jadłodajnie, ochronki, sierocińce, szkoły elementarne i zawodowe (głównie krawieckie, rękodzielnicze, gospodarstwa domowego). Posyłała siostry szczególnie tam, gdzie wiara i polskość była najbardziej zagrożone – na tereny Rosji, aż po daleką Syberię. Mimo, iż wciąż borykała się z brakiem środków na prowadzenia założonych dzieł, nie wątpiła w pomoc Opatrzności Bożej. Powtarzała: „Pan Jezus dał sierotę i da na sierotę”. Jej ufność nie była zawiedziona. Razem z siostrami przeszła wiele prześladowań ze strony rządu, gróźb, rewizji i upokorzeń. Pełna Bożej energii nie bała się trudności i nie zniechęcała się nimi. Mówiła: „ (…) we wszystkim jest wola Boża i nie można trudnościami się zrażać”.

Matka Paula pozostawała w stałym kontakcie z o. Honoratem, konsultując się w sprawach zgromadzenia, ale też korzystając z jego kierownictwa duchowego. Zakupiła dom w Nowym Mieście nad Pilicą w pobliżu klasztoru kapucyńskiego, w którym przebywał o. Honorat, aby każda siostra miała możliwość osobiście spotkać się z o. Założycielem.

Matka Paula w poczuciu odpowiedzialności za przyszłość powierzonej sobie rodziny zakonnej, poczyniła starania w Rzymie o uzyskanie zatwierdzenia jej przez Stolicę Apostolską. Uwieńczeniem był ogłoszony w 1907 r. Dekret Pochwalny dla Zgromadzenia Córek Najczystszego Serca Najświętszej Maryi Panny (jest to obecnie używana nazwa obok potocznej - Siostry Sercanki).

Matka Paula przez 36 lat sprawowała urząd przełożonej generalnej, splatając swoje życie z historią Zgromadzenia. Przyczyniła się dynamicznego do jego rozwoju i przetrwania pośród „burz dziejowych” narodu polskiego. Niezaprzeczalnie wielkim ciosem było dla niej bezprawie, którego dokonały władze sowieckie w latach 1917-23, zawłaszczając 40 placówek wychowawczych znajdujących się na terenie Rosji. Siostry musiały wraz z dziećmi ewakuować się do odrodzonej Polski i rozpoczynać od podstaw działalność apostolską. Matka Paula, chociaż z powodu choroby nie mogła aktywnie włączyć się organizację nowych placówek, po kolejny raz wykazała się hartem ducha, wytrwałością i zaufaniem Bożej Opatrzności, zapalając siostry gorliwością i zapałem apostolskim.

Ostatnie lata życia

Po zdaniu urzędu Przełożonej Generalnej w 1223 r., Matka Paula mogła spędzić ostatnie 4 lata swojego życia w zaciszu zakonnej wspólnoty. Mimo cierpień fizycznych była przykładem wielkiej pobożności i gorącej miłości siostrzanej. Odeszła do Pana dn. 28 września 1927 roku w Nowym Mieście nad Pilicą. Została pochowana na miejscowym cmentarzu. Jej słowa: „Nic ponad Jezusa, nic na równi z Jezusem, nic obok Jezusa, ale wszystko w Jezusie, a Jezus we wszystkim”, stały się programem życia jej duchowych córek.