Darowizna
|
|
Błogosławiony O. Honorat Koźmiński |
 Ojciec Honorat Koźmiński (imię chrzestne Wacław) urodził się 16
października 1829 roku w Białej Podlaskiej jako drugi syn w rodzinie
Stefana i Aleksandry. Miał jeszcze dwie młodsze siostry. W 1940 roku
rodzina przeniosła się do Włocławka. W Płocku Wacław uczęszczał do
gimnazjum. Mając 15 lat stracił wiarę.
Podczas studiów (1846) w Warszawie został posądzony o udział w spisku i
aresztowany przez policję carską. W celi więziennej X pawilonu Cytadeli
przebył ciężką chorobę tyfusu i głębokie doświadczenie wewnętrzne. Sam
napisał o tym, że Jezus przyszedł do niego do celi więziennej i łagodnie
do wiary doprowadził.
Dnia 8 grudnia 1848 roku wstąpił do
Zakonu Ojców Kapucynów w Warszawie. Dnia 27 grudnia 1852 roku otrzymał
święcenia kapłańskie.
W latach 1853-1864 pracował w Warszawie.
Powszechnie był znany jako wybitny kaznodzieja, spowiednik i kierownik
dusz. Propagował koła Żywego Różańca i III Zakon Franciszkański. W 1864
roku po skasowaniu klasztoru warszawskiego razem ze swymi współbraćmi
został wywieziony do klasztoru w Zakroczymiu. W odosobnieniu zajął się
pogłębieniem własnego życia wewnętrznego, co wyraził w postanowieniu:
„Chcę być świętym z jakąkolwiek ofiarą”.
Wiele godzin poświęcał na adorację Najświętszego Sakramentu,
rozważanie Ewangelii i posługę w konfesjonale. W ukrytym życiu Jezusa i
Maryi w Nazarecie odnalazł wzór dla nowej formy życia zakonnego – bez
habitu i oznak zewnętrznych.
W 1892 roku po zamknięciu klasztoru w Zakroczymiu
Ojciec Honorat przybył do Nowego Miasta nad Pilicą. Odszedł do Pana w
opinii świętości dnia 16 grudnia 1916 roku.
Ojciec Honorat był kapłanem i zakonnikiem wrażliwym
na potrzeby ludzi. Odznaczał się heroiczną miłością Boga i bliźniego.
Bezgraniczną miłością kochał Maryję i naśladował Jej cnoty.
Z Jego inicjatywy powstało 26 zgromadzeń zakonnych,
w większości bezhabitowych (były to czasy kasaty zakonów). Obecnie
istnieje 17.
Wiele czasu poświęcał pracy pisarskiej, tworzył
dzieła o charakterze ascetycznym.
Ojciec Święty Jan Paweł II w Rzymie dn. 16
października 1988 roku, dokonał beatyfikacji O. Honorata.
W 1992 roku bł. O. Honorat Koźmiński został
ustanowiony patronem Diecezji Łowickiej, a w dniu 11 października 1997
roku został ogłoszony patronem Nowego Miasta nad Pilicą.
Biskup Alojzy Orszulik dn. 2 lutego 2001 roku wydał
Dekret, mocą którego ustanowił Sanktuarium bł. O. Honorata Koźmińskiego
w Kościele Ojców Kapucynów w Nowym Mieście nad Pilicą.
Obecnie toczy się Jego proces kanonizacyjny.
|
|
Matka Paula Malecka |
 Paulina Malecka przyszła na świat dnia 9 lipca 1852 roku w Skoczunach w
majątku Sidoryszki (diecezja Wileńska). Jej ojciec Romuald Kalikst Dominik
Malecki w 1838 r. ożenił się z Wirginią Woyszwiłłówną, z którą miał
sześcioro dzieci. Po jej śmierci ożenił się ponownie z Pauliną
Narkiewiczówną, z którą miał jeszcze dziewięcioro dzieci. Paulina była ósmym jego dzieckiem, czyli
drugim z drugiego małżeństwa. Miała bliźniaczą siostrę Wirginię. Wychowywała
się w licznej rodzinie ziemiańskiej, przenikniętej głębokim duchem
patriotyzmu i religijności. Jej dzieciństwo i młodość przypadły w okresie
największych doświadczeń narodowych- upadku powstania styczniowego. Paulinka
we wczesnej młodości stała się wyręczycielką swej matki w prowadzeniu
gospodarstwa domowego i wielką pomocą dla swego ojca.
Jej lata młodzieńcze wypełniała pełna poświęcenia i
miłości praca na dworze pełnym gości, wśród których przebywał kuzyn Antoni
Malecki (późniejszy biskup). Paulina często wyjeżdżała w rodzinnych sprawach
do Wilna. W największej tajemnicy przed rodzicami dnia 24 lutego 1844 roku,
wstępuje do bezhabitowego zgromadzenia - Posłanniczek Serca Jezusowego w
Wilnie, założonego przez O. Honorata Koźmińskiego.
Ojciec Romuald był przeciwny wstąpieniu Paulinki do
zakonu. Zapewne jej silna wola, żywa wiara i ufność w pomoc Bożą sprawiły,
że rodzice zgodzili się na wyjazd i dnia 12 października 1886 roku, udała
się do Zakroczymia. Tam, pod kierunkiem Ojca Honorata Koźmińskiego,
odprawiła rekolekcje i złożyła pierwsze śluby zakonne, dnia 8 grudnia 1886
roku.
Jako neoprofeska, Maria Paula stała przed nowym
wezwaniem. W duchu posłuszeństwa przyjęła obowiązki przełożonej nowego
Zgromadzenia Córek Serca Maryi. Od Ojca Honorata otrzymała pierwsze Ustawy i
polecenie udania się do Warszawy. W Schronisku Nauczycielek rozpoczęła pracę
i zajęła się zgłaszającymi kandydatkami.
Pierwszą troską Matki Pauli, po objęciu przełożeństwa,
było nawiązanie kontaktu z każdą siostrą. W niesłychanie trudnych warunkach
życia dla narodu Polskiego powiększało się pole pracy Zgromadzenia.
Powstawały placówki pracy wychowawczej i oświatowej nad osieroconymi i
bezdomnymi dziećmi: Wilno, Kowno, Witebsk, Moskwa, Żytomierz, Petersburg,
Smoleńsk, Płoskirow, Winnica, Kijów (10), Pińsk, Kamieńcu Podolskim, Ługa,
Warszawa i inne miejscowości.
Matka czuwała nad wychowywaniem dzieci w duchu
religijnym i narodowym, by w zakładach panował wzorowy porządek.
Dnia 1 maja 1889 roku Matka złożyła śluby wieczyste w
zakrystii kościoła Sióstr Wizytek w Warszawie.
Na Kapitule Generalnej, odbywającej się dn. 2 lipca
1898 roku w Nowym Mieście nad Pilicą, ponownie została wybrana Przełożoną
Generalną.
W 1903 roku założyła dom w Nowym Mieście nad Pilicą,
który od 1905 roku stał się Domem Generalnym Zgromadzenia. Tu przyjęła około
20 sierot na utrzymanie, których liczba się powiększała. Matka często
powtarzała Siostrom: „Pan Jezus dał sierotę i da na sierotę”. W 1907 roku
założyła szkołę elementarną, w której corocznie kształciło się ok. 150
dzieci i młodzieży.
W 1908 roku, na prośbę Ojca Honorata, Matka Paula w
towarzystwie 5 sióstr udała się na Syberię. Tam powstały placówki w Irkucku,
Tomsku, Czelabińsku, Nowomikołajewsku, Inokientiejewsku.
Matka Paula starała się wykorzystać wszystkie
możliwości w uzyskaniu papieskiego zatwierdzenia. W tym celu odbyła 2
pielgrzymki do Rzymu. W 1906 r. otrzymała fotografię z własnoręcznym
podpisem i błogosławieństwem papieża Piusa X. W 1907 roku, uzyskała Dekret
pochwalny dla Zgromadzenia.
W 1910 roku z uwagi na częste rewizje w Zgromadzeniu
przez żandarmerię i carską policję, by uchronić od przykrych następstw
Księdza Antoniego Maleckiego (kuzyna), posługiwała się przybranym
nazwiskiem. Było to wielkim jej przeżyciem i upokorzeniem, gdyż nie mogła
bezpiecznie przebywać w Nowym Mieście. Razem z siostrami przeszła wiele
rewizji i prześladowań.
W 1913 roku została chorobą „przykuta” do łoża na
długie miesiące. Nie opuszczając łóżka, była duszą całego domu. Zapisała:
„Dziękczynienie za chorobę, w dziękczynieniu za łaski całego życia”.
Udzielała Siostrom mądrych i praktycznych rad. Od pierwszych lat istnienia
Zgromadzenia siostry nazywały Matkę Paulę „Babunią” w celu zachowania
większego ukrycia.
Nie zważając na upokorzenia i przykre konsekwencje od
władz rządowych w wypadku donosu, kwestowała na budujące się kościoły w
Smoleńsku.
Po rewolucji w 1917 r. większość sióstr, pozbawiona
pracy wychowawczej, ewakuowała się do odrodzonej Polski, zabierając ze sobą
rzeszę polskich dzieci. Siostrom towarzyszyły optymistyczne słowa Matki
Pauli: „Dziecko, we wszystkim jest wola Boża i nie można trudnościami się
zrażać. Wymagało to hartu ducha, poświęcenia i zaufania Bożej Opatrzności,
której przykład miały siostry w Matce Pauli. Podziwiano jej moc charakteru,
dobroć serca, gorliwość apostolską, „płomienny” zapał do spraw Bożych i
dobra dusz, niezwykłą wytrwałość w bardzo częstych i licznych podróżach.
Dn. 16 marca 1923 roku na Kapitule Generalnej w
Warszawie przy ul. Barskiej, z powodu choroby Matki Pauli, Przełożoną
Generalną została wybrana Matka Stefania Popławska.
W 1927 roku, na 3 miesiące przed śmiercią, Matka Paula
powróciła z Wilna do Nowego Miasta nad Pilicą. Była przykładem wielkiej
pobożności i gorącej miłości siostrzanej. Z humorem opowiadała Siostrom
„scenki” z licznych podróży w kraju i za granicą. Jak przez granicę
austryjacko-rosyjską przewoziła dokumenty Stolicy Apostolskiej dla znajomych
Księży i Konstytucje Zgromadzenia. Nigdy nie była poddawana osobistej
rewizji, chociaż wiele razy była na to narażona.
W Nowym Mieście nad Pilicą, dn. 28 września 1927 roku,
odeszła cicho do Pana. Pochowana została na miejscowym cmentarzu.
Matka Paula przez 36 lat była Przełożoną Generalną
Zgromadzenia. Programem jej życia były słowa: „Prawdziwa sługa Boża znosi
wszystko, pracuje wiele, mówi mało”. Przekazała je w swoim „Testamencie”. Za
dewizę obrała słowa: „Nic ponad Jezusa, nic na równi z Jezusem, nic obok
Jezusa, a wszystko w Jezusie, a Jezus we wszystkim”.
Matka była bez reszty oddana Bogu i nie wahała się
podjąć największych ofiar. Niezwykła osobowość Matki Pauli, jej wysokie
walory duchowe i zakonne, niespożyta energia i bystra orientacja czyniły
wiele.
Matka Paula za szczególną Patronkę obrała Najświętszą
Maryję Pannę. Miała wielkie nabożeństwo do Niepokalanego Serca Maryi. Toteż,
w 1892 r. po odprawieniu rekolekcji w Wilnie, ofiarowała całe Zgromadzenie
Matce Bożej Ostrobramskiej. Złożyła wotum w postaci serduszka, na którym
umieściła napis: O Maryjo cudowna
Matko i Pani nasza, ukształtuj swe córki na wzór Serca Twego, napełnij je
duchem seraficznej miłości, ubóstwa, pokory i zaparcia się siebie. Ukrywaj
je w Sercu swoim, pomnażaj w duchu i liczbie i oddaj je Jezusowi, Synowi
Twojemu, a Panu naszemu na wieki. Amen”.
Jej duch żyje w jej córkach. W 2002 roku w Zgromadzeniu
obchodzono Jubileusz 150 - rocznicy urodzin i 75 - rocznicy śmierci Matki
Pauli Maleckiej.
|
|
